چرا غمها نمی دانند که من غمگین ترین غمگین دنیایم
بیا ای دوست با من باش که من تنها ترین تنهای دنیایم 
                         

                       نمی گیرد کسی جز غم سراغ خانه ی ما را
به زحمت دوست پیدا می کند کاشانه ی ما را
                      

                     از آن شادم که می آید غمش هر شب به بالینم
چه سازم گر که غم هم گم کند کاشانه ی ما را

 

 

  

دلم احساس غم دارد  

          در این انبوه ویرانی  

                         کمی تا قسمتی ابری 

                                     و شاید باز بارانی  

 

 

 

خیلی وقته که یه بغضی تو صدامه

خیلی وقته که یه آهی تو نگامه

خیلی وقته حتی اشک هم قهر با من

تک و تنها تو قفس اسیر این تن

خیلی وقته خنده هام خیال و رویاست

آرزوهام چون حبابی روی دریاست

خیلی وقته که شب هام نوری نداره

توی آسمون می گردم واسه دیدن ستاره

خیلی وقته گلدونا بدون آب اند

ماهی ها انگاری عمریه تو خواب اند

خیلی وقته قلب من خسته و پیره 

برای سوختن و ساختن دیگه دیره

خیلی وقته قابی خالی رو دیواره

قابی بی عکس که تورو یادم می اره

خیلی وقته عشق تو پاها مو بسته

تنها من موندم و گیتاری شکسته

میان قلب من اندوه جاریست
دلم تنها و بی کس چون قناریست
چو گل در خاک گلدانی غریبه
درون پوسیده و ظاهر بهاریست
شکستم سوختم طاقت سر آمد
بگو با من:دوایت بردباریست
که را گویم در این قربت خدایا
مرا در سینه زخمی سخت کاریست
درون قاب کوچک زنده ماندن
نشان از لحظه های بی قراریست
نمی دانم چرا غم آشنایم
همیشه شادی از قلبم فراریست



نوشته شده در 5/11/1387ساعت10:54 توسط امیر .... | لینک ثابت || نظرات(7) - ارسال نظر -