تنهایی

<><><><>

   

 

 

 

  شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ...تو را با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم 

  

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم   

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس  

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم   

و تو در پاسخ موج تمنای دلم گفتی : دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی  

و من تنها برابی دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم  

همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت   

حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم 

  

 

نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا شاید خطا کردم   

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا تا کی برای چه   

 

ولی رفتی    

 و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید   

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت   

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد   

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت   

 

مام بال هایش غرق در اندوه غربت شد   

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود   

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت  

 

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد   

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبورت نخواهی برد  

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام برگرد  

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد    

 بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید   

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :  

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم   

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید   

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست   

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل   

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر  

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم عادت پروانگی مان باز  

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم  

 

 

 

نوشته شده در 6/6/1388ساعت12:19 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(5) -

 

 

                        باغبانی پیرم 

 

              که بغیر از گلها، از همه دلگیرم 

 

         کوله ام غرق غم است... آدم خوب کم است  

 

                     عده ای بی خبرند 

                                    عده ای کور و کرند 

                                                     عده ای هم پکرند 

                                                               دلم از این همه بد می گیرد 

                                                                             و چه خوب! آدمی می میرد

      

 

 

 

 

 

 

شاد از مرگ دلی ناشاد کردی خویش را  

      با خرابیـــــــهای من آباد کردی خویش را     

.

            رفتنت شیرین من ! چندان برایم تلخ نیســـت   

             من چه غم دارم ، تو بی فرهاد کردی خویش را    

                                              

                                در حراج عشـــــــق کالایــت، بی بازار ماند 

                                   گر چه در هر کوچه ایی فریاد کردی خویش را   

                                              

                                                  درد چشمم سالها از مردمان پوشیده شد  

                                                     اشک زندانی ! چرا ؟ آزاد کردی خویش را   

                                                 

                                                              ای بــــــنای آرزو نامــطمئن می بینــــــمت  

                                                                 چون که از آغاز کج بنیان نهادی خویش را

  

  

 

                      ازآن زمان که قسمت این آسمان شدم      

                                                            

                                                          تنهاترین کبــــوتر بی آشیان شدم 
                        

  روحم در این زمینه آبی حرام شد
                                                              

                                                   آواره چون برودت بادخزان شدم 
                                

 بر من نخند این همه، سلاخ سینه چاک!                                                                               

                                                  از دست تو روانهء این لامکان شدم 
                                        

  دل در خیال خام رسیدن به نور بود
                                                                      

                                 ای شب! مجاب سفسطه ات ناگهان شدم 
                                        

 من همچنان کبودی بالم نرفته است                                                                           

                                                        مردم! دوباره هم هدف سنگتان شدم

 

 

 

  شاخه با ریشه خود حس غریبی دارد 

 

                                                   

    باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد  

   

                                                 غنچه شوقی به شکوفا شدنش نیست دگر

                                                    باخبرگشته که دنیا چه فریبی دارد   

 

 

 

   خاک کم آب شده، مثل کویری تشنه

   شایداز جای دگر مزرعه شیبی دارد  

 

                                                     سیب هر سال این فصل شکوفا میشد

                                                      باغبان کرده فراموش که سیبی دارد 

                           

                  باغبانی پیرم  

       که بغیر از گلها، از همه دلگیرم   

  کوله ام غرق غم است... آدم خوب کم است   

     عده ای بی خبرند  

           عده ای کور و کرند  

                    عده ای هم پکرند  

                              دلم از این همه بد می گیرد 

                                      و چه خوب! آدمی می میرد

نوشته شده در 5/4/1388ساعت11:02 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(12) -

 

نوشته شده در 6/1/1388ساعت03:16 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(10) -

 ازجدا شدن نوشتی، رو تن زخمی هر برگ

                   گریه کردم و نوشتم:نازنینم یا تو یا مرگ

به تو گفتم باورم کن، میون این همه دیوار

                 تو با خنده ای نوشتی:هم قفس خدا نگه دار

نوشته شده در 11/11/1387ساعت11:36 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(15) -

          چرا غمها نمی دانند که من غمگین ترین غمگین دنیایم
بیا ای دوست با من باش که من تنها ترین تنهای دنیایم 
                         

                       نمی گیرد کسی جز غم سراغ خانه ی ما را
به زحمت دوست پیدا می کند کاشانه ی ما را
                      

                     از آن شادم که می آید غمش هر شب به بالینم
چه سازم گر که غم هم گم کند کاشانه ی ما را

دلم احساس غم دارد  

          در این انبوه ویرانی  

                         کمی تا قسمتی ابری 

                                     و شاید باز بارانی  

نوشته شده در 5/11/1387ساعت10:54 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(7) -

  نایی دگر ندارم  ، خندیدنم به زور است  

ماندم در این دو راهی، دنیا چه سوت و کور است   

در غم اسیر و مبهوت ،از زندگی گسستیم 

نفرین بر این زمانه ، مرگم که بی شعور است  

در کارزار هستی ، می گویمت تو پستی  

با قلب من غم تو ، بد جور جفت و جور است  

خواهم کمی بنالم ، تا تو شوی کنارم  

اما چه سود یارم ، سر منزل غرور است  

غم در کمین نشسته ، لبخند چهره بسته  

در قلب این شکسته ، بی راهه ها وفور است  

دلتنگ از عزیزان ، خوشی زما گریزان  

سیمای اشک ریزان ، شادی چه بی حضور است

بسه دیگه چشای من چقدر می خوای خون بباری 

             تا کی می خوای رو گونه هام درد جدایی بکاری  

گرفته این دلم ولی تو که اینو نمی دونی  

              مرده تو اوج جوونی تو باید پیشم بمونی

نوشته شده در 5/11/1387ساعت10:38 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(4) -

 چشم آلوده کجا  

             دیدن دلدار کجا  

                       دل سر گشته کجا  

                              وصف رخ یار کجا  

      قصه عشق من و زلف تو دیدن دارد    

                 نرگس مست کجا  

                 همدلی خار کجا  

      کاش در نافله ات نام مرا هم ببری 

      که دعای تو کجا  

                           عبد گنه کار کجا 

نوشته شده در 5/11/1387ساعت10:12 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(3) -

سکوت کوچه هاي تار جانم، گريه مي خواهد---- تمام بند بند استخوانم گريه مي خواهد    

بيا اي ابر باران زا، ميان شعرهاي من-------- که بغض آشناي آسمانم گريه مي خواهد      

بهاري کن مرا جانا، که من پابند پاييزيم-------- و آهنگ غزلهاي جوانم گريه مي خواهد   

چنان دق کرده احساسم ميان شعر تنهايي-- که حتي گريه هاي بي امانم، گريه مي خواهد  

نوشته شده در 5/11/1387ساعت09:51 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(2) -

اي نازِ مهربون سلام ، باز اومدم به ديدنت

حال و هوام بارونيه ، از غمه پر کشيدنت    

همبازي قشنگ من ، حالت چطوره مهربون ؟

خوش ميگذره بدونِ ما ، زندگي توي آسمون 

 خورشيد خانوم حالش خوبه؟ از آسمونا چه خبر ؟

اينجا هنوزم ابريه ، از وقتي که رفتي سفر  

عزيزم از خودت بگو ، چشماي نازت چطورن ؟

جات خاليه روي زمين ،  بچه ها از گريه پُرن     

فراشِ پيرِ مدرسه ، ديروز سراغِ تو گرفت

لاله بهت سلام رسوند ، ادرس داغِ تو گرفت     

مبصرِ اخموي کلاس ، دلش واسه تو تنگ شده

شبنم احمدي حالا ، عاشق شده ، زرنگ شده     

ترانه رُ يادت مياد ، اين روزا خواستگار داره

دوربرش نمي شه رفت ، همش ميگه که کار داره     

افشينُ که يادت مياد ،  اون که بهت شماره داد

اين روزا به هواي تو ، همه جا دنبالم مياد  

چند بار ازت خبر گرفت ، گفت : اتفاقي افتاده ؟

امروزم انگار اومده ، پشت درختا ايستاده   

  هنوز خبر نداره که  عشقش از اينجا پَر زده

امرزو ديگه آوردمش ، ببين چقد حالش بده    

چه روزگارِ سختيه ، طاقتِ من تموم شده

تمومه خاطرات خوب ، با رفتنت حروم شده     

خُب بگذريم باز چه خبر ؟ خدا واسه تو چي نوشت ؟

انگاري خوش مي گذروني !  تنها که نيستي تو بهشت !     

هفته ي بعد قراره که دسته جمعي با بچه ها

يه سر بيام به ديدنت ، با چند تا  از معلما     

حالا  ديگه بايد برم ، بازم ميام به ديدنت

هفته به هفته نازنين ، از غمه پَر کشيدنت... 

نوشته شده در 5/11/1387ساعت09:31 توسط امیر .... | لینک ثابت || - نظر(5) -